در اینجا ترجمه بعضی از اشعار شاعران کورد را برای شما عزیزان می

 آوریم که امیدواریم مورد ژسند شما باشد

- عبداله په شیو

- شیرکوبیکس

- لطیف هلمت

- کارو

مرثيه

به جست و جوي تو
بر درگاه ِ كوه ميگريم،
در آستانه دريا و علف.

به جستجوي تو
در معبر بادها مي گريم
در چار راه فصول،
در چار چوب شكسته پنجره ئي
كه آسمان ابر آلوده را
قابي كهنه مي گيرد.
. . . . . . . . . . . .
به انتظار تصوير تو
اين دفتر خالي
تاچند
تا چند
ورق خواهد زد؟
***
جريان باد را پذيرفتن
و عشق را
كه خواهر مرگ است.-

و جاودانگي
رازش را
با تو درميان نهاد.

پس به هيئت گنجي در آمدي:
بايسته وآزانگيز
گنجي از آن دست
كه تملك خاك را و دياران را
از اين سان
دلپذير كرده است!
***
نامت سپيده دمي است كه بر پيشاني آفتاب مي گذرد
- متبرك باد نام تو -

و ما همچنان
 دوره مي كنيم
شب را و روز را
هنوز را...

مرگ ‚ من را

اينك موج سنگين گذرزمان است كه در من مي گذرد
اينك موج سنگين زمان است كه چون جوبار آهن در من مي گذرد
اينك موج سنگين زمان است كه چو نان دريائي از پولاد و سنگ در من مي گذرد
***
در گذر گاه نسيم سرودي ديگرگونه آغاز كرده ام
در گذرگاه باران سرودي ديگرگونه آغاز كرده ام
در گذر گاه سايه سرودي ديگرگونه آغاز كرده ام

نيلوفر و باران در تو بود
خنجر و فريادي در من
فواره و رؤيا در تو بود
تالاب و سياهي در من

در گذرگاهت سرودي دگر گونه آغاز كردم
***
من برگ را سرودي كردم
سر سبز تر ز بيشه

من موج را سرودي كردم
پرنبض تر ز انسان

من عشق را سرودي كردم
پر طبل تر زمرگ

سر سبز تر ز جنگل
من برگ را سرودي كردم

پرتپش تر از دل دريا
من موج را سرودي كردم

پر طبل تر از حيات
من مرگ را
سرودي كردم

صبح را دریاب ، طلوع را تماشا کن ، تا نشاطی بینظیر سم زندگیت شود . اگر به غروب بیندیشی ، شادی هایت هم غروب خواهد کرد ...........................

زندگی یعنی آب ، اگر می خواهی مرداب نشوی ، حرکت کن ، ایستان یعنی مرداب شدن

به گذشته نیندیشدن ، مگر برای عبرت گرفتن . بیدار باش تا جهان بینی ، بی خبران خفته گان جهان اند .

---------------------------------------------------------------

من رازتورا می دانم راز تورا

وچشم هایت راکه باآفتاب همبسترمی شوند

وطنین خیس لبهایت را و بوسه هایت را که در افق شعر :

قصیده عریان جاودانه ترین حادثه های می شوند . من راز تو را می دانم و به درختها می گویم تو جاودانه استواری تو غزل را به صبح می رسانی ای یار مهربان

ای یگانه من و باران بگذار حماسه نمناک بوسه هایت طلوع تاریک فاصله راخاکستر کند من به چشمان تو ایمان دارم و من راز چشمهای تو را می دانم

---------------------------------------------------------------

در دل کودکی ام صحبت مادرم می گفت خدا نزدیک است.چشمهای او بیدار و نمی خوابد در ضلمت شب و مرا در سخنش هیچ تردید نبود . تا در این عصر کبود قلب از جنس بلور او را غرق آشفتگی از مرگ شقایق دیدم من غریبانه ترین مرد میان وطن خود بودم . وطنی تیشه بدست . مردمش بوسه ابلیس بدست . مردمی زنده کش و مرده پرست . و من از مادر خود پرسیدم : نکند چشم خدا در خواب است

همان رنگ و همان روي
 همان برگ و همان بار
 همان خنده ي خاموش در او خفته بسي راز
 همان شرم و همان ناز
همان برگ سپيد به مثل ژاله ي ژاله به مثل اشك نگونسار
 همان جلوه و رخسار
 نه پژمرده شود هيچ
 نه افسرده ، كه افسردگي روي
 خورد آب ز پژمردگي دل
 ولي در پس اين چهره دلي نيست
گرش برگ و بري هست
ز آب و ز گلي نيست
هم از دور ببينش
 به منظر بنشان و به نظاره بنشينش
 ولي قصه ز اميد هبايي كه در او بسته دلت ، هيچ مگويش
مبويش
كه او بوي چنين قصه شنيدن نتواند
 مبر دست به سويش
كه در دست تو جز كاغذ رنگين ورقي چند ، نماند

ديروز که باز می گشتم

ديروز که باز می گشتم،
همه ی راه را آفتاب غروب می کرد.
می دانی غروب چيست؟
آن بالا، ابرها چون کوه ها می ماندند:
ديواری در افق برکشيده، سياه در دل کوير.
می دانی کوير چيست؟
در راه بازگشت،
در تمام راه،
آفتابی در کويری غروب می کرد.
می دانی دل چيست؟

در مرز نگاه من

از هرسو

ديوارها

بلند،

ديوارها

بلند،

چون نوميدي

بلندند.

آيا درون هر ديوار

سعادتي هست

وسعادتمندي

و حسادتي؟-

كه چشم اندازها

از اين گونه مشبـّكند

و ديوارها ونگاه

در دور دست هاي نوميدي

ديدار مي كنند،

و آسمان

زنداني است

از بلور؟

گر بدين سان زيست بايد پست

من چه بي شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوائي نياويزم

بر بلند كاج خشك كوچه بن بست

گر بدين سان زيست بايد پاك

من چه ناپاكم اگر ننشانم از ايمان خود، چون كوه

يادگاري جاودانه بر تراز بي بقاي خاك

که له پياوان و ئافره ته کانی کورد

ناوه کانی کوردی هه نگاوی به ره و ره گه ز

الفبای کردی

رنگ های کردی

مرا به نسیم یادت بنواز

ای یار نزدیک

دورو از وادی معرفتت

از آنکه بشناسمت سپاس گویم

گم کرده ام تو را در هزار  توی زمانه سخت فریب خورده

ام از صورتهای به ظاهر زیبا و سیمای مهر تو از یادم رفته

است

نزدیکتری از من به من

چشمان دنیا زده پر معصیتم نمی بیندت

طبیبا

شفای این چشم بیمار به دست تو است

بار این روح آشفته سر

بی حضور تو در خانه دل همدمی نمانده است

بی یاری یادت کسی نیست که پا به خانه تاریک و ویران دل بگذارد

معبودا

مر به نسیم یادت بنواز

اکنون تنها مانده ام و دست تهی و چشمی شرمنده احسان تو است

تنها امید کرم تو است که زنده می داردم

کریما

چشمی عطا کن مرا که دیگر بار ببینمت

و قلبی که آشیانه تو باشد

و دستی که به بلندی لطف تو آویزم

دلتنگی های من

دلم برای کوچه های روستا تنگ شده است

دلم برای آفتاب روستا یه ذره شده است

خسته شدم از اینکه کنار پیاده رو بشینم

در مقابل شهری ها بر خاک بیفتم و زانو بزنم و

کفشهای آنها را واکس بزنم

دلم نمی خواهد بچه های لوس و هم سن و

سال خودم به من دستور بستنی و ساندویج

 بدهند : بچه های که آب را هم با چنگال می

خورند .

بچه های که پول را با دستمال کاغذی می

گیرند . ما هم در روستا برای خودمان کسی

بودیم .

مادرم – که در روستا رختهای خودمان را می

شست. در شهر رختهای دیگران را می شوید

. پدرم که در روستا گندم و جو می کاشت _ در

شهر زباله درو می کند .

من _ که در روستا به مزرعه می رفتم _ در

شهر به مزرعه ساندویج می روم

من _ که در روستا خرمن گندم را در باد می

افشاندم _ در شهر خرمن زباله را در دود می

افشانم

در شهر ما همه چیز دود می کند _ هوپیما دود

می کندو دودها کور می کنند .

در شهر همه چیز بر عکس است .

آب روستا به سرازیری می روند _ در فواره ها

آب را سر به بالا می برند

در روستا مردم چراغها را خاموش و روشن می

 کنند ، در شهر چراغها مردم را خاموش و

روشن می کنند . چراغها سبز می شوند .

آدمها روشن می شوند و به راه می افتند و

 چراغها قرمز می شوند ، آدمها خاموش می

شوند و می ایستند .